15 - محبّ الدين طبرى ( م 694 ) در الرياض النضرة و ذخاير العقبى . 16 - حموينى ( م 722 ) در فرايد السمطين . 17 - ذهبى ( م 748 ) در التلخيص . 18 - هيثمى ( م 807 ) در مجمع الزوايد . 19 - جزرى ( م 830 ) در اسنى المطالب . 20 - ابو العباس قسطلانى ( م 923 ) در المواهب اللدنيّة . 21 - متّقى هندى ( م 975 ) در كنز العمّال . 22 - هروى قارى ( م 1014 ) در المرقاة فى شرح المشكاة . 23 - تاج الدين مناوى ( م 1031 ) در كنوز الحقايق فى حديث خير الخلايق و فيض القدير . 24 - شيخانى قادرى در الصراط السوى فى مناقب آل النبى صلّى اللّه عليه و آله . 25 - با كثير مكى ( م 1047 ) در وسيلة المآل فى مناقب الآل . 26 - ابو عبد اللّه زرقانى مالكى ( م 1122 ) در شرح المواهب . 27 - ابن حمزهء دمشقى حنفى در البيان و التعريف . بر اين منوال است حال و شأن علماى تفسير ، زيرا آياتى از قرآن كريم كه بدين قضيه اشاره دارد ، در برابر ديدگان مفسّر نمايان مىشود « 1 » ، و مفسّر خود را ملزم مىبيند كه آنچه از مصدر وحى دربارهء نزول اين گونه آيات و تفسير آنها رسيده است ، بيان كند و هرگز روا نمىداند كه كارش نارسا و جهدش ناقص باشد . اينك نام شمارى از مفسّران سرشناس را كه در تفسير خود به ذكر اين واقعه پرداخته‌اند ، از نظر مىگذرانيم : 1 - طبرى ( م 310 ) در جامع البيان عن تأويل آى القرآن . 2 - ثعلبى ( م 427 ) در الكشف و البيان فى تفسير القرآن . 3 - واحدى ( م 468 ) در اسباب النزول . 4 - ابو محمد بغوى ( م 516 ) در تفسير خود .

--> ( 1 ) . رجوع شود به : سوره‌هاى آل عمران 3 / 3 ، 67 و معارج 70 / 1 .